روی لینک زیر کلیک کنید تا آهنگهای جدید رامتین را بتوانید رایگان دانلود کنید

لینک ورود به سایت اینجا کلیک کنید

از روزی که تو رفتی

                       پریده رنگ شادی

                                   اما خورشید می تابه

                                             مثل یک روز عادی

                          چطور هنوز پرنده

             داره هوای پرواز

                              چطور هنوز قناری

                                         سر می ده بانگ اواز

                                 مگر خبر ندارن

                   تو رفتی از کنارم

        چرا بهت نگفتن

                        بی تو چه حالی دارم

                                            به چشم خسته من

                           اسمون از سنگ شده

           لعنت به این تنهایی

                            دلم برات تنگ شده

                                            افتاب نشسته روی

                             گلهای سرخ قالی

                   خیال تو کنارم

      تو این اتاق خالی

                           عطر تنت پیچیده

                                      توی اتاق خوابم

                                           با تو چه جون گرفته

                               ترانه های نابم

                  از تو هزارتا قصه

     چه جاودانه ساختم

                   قلب پر از غرور

                            چه عاشقانه باختم

                                          اسمت به روی لبهام

                                 توی ترانه هامه

               بغض گرفته ی عشق

             تو غربت صدامه 

                        قلب پر از سکوتم

                                    دلتنگ از این جدایی

                                            بی تو ببین چه سرده

                                 تابستونه تنهایی

        به چشم خسته ی من

                        اسمون از سنگ شده

                                لعنت به این تنهایی

                                          دلم برات تنگ شده

 

 

عاشق                         عاشق تر 

   

نبود در تار و پودش              دیدی گفت عاشقه عاشق

 

@@@@@@@         نبودش       @@@@@@@

 

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

 

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

 

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

 

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

 

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

 

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

 

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

 

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

 

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

 

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

 

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

 

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

 

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

 

گفتم که تو می دونی،سرخاک

 

تو می میرم ، ولی

 

تا لحظه مردن

 

 

 

شب است و سياهی و آسمانی همچون چشمان من بغض آلود . سکوت

 همه جا را فراگرفته و خيالت باز

 خيالم را همراه خود کرده است . دستانم گرمای دستان نجيبت را تمنا

می کند و چشمانم ؛ برق

چشمانت را آرزومند است . گوشهايم مست زمزمه های شيرينت هستند

 و عطر ياد تو ؛ تمامی فضای

 اطرافم را فراگرفته است .

اما دلم ؛ آه ... دلم

دلم بهانه دلت را گرفته است . بهانه تو را ؛ بهانه حضورت ؛‌ بهانه موج موج

 گيسويت . آن يلدای برين .. آن

مشک عنبرين .

امشب شب يلداست . يلدای تنهايی ؛ يلدای انتظار ؛ يلدای نازک دلی

 های قلب ها بی قرار . امشب ؛

 شب يلداست .شب رسيدن ماه به خورشيد . شب ممکن شدن ناممکن ها

 . شب بلند آرزوها . 

کاش بودی ؛ کاش ...

نمی دانی چه دلتنگم از بی تو بودن             نمی دانی چه محزونم ؛ از بی تو ماندن

در اين ديجور شب بی پايان ؛ چراغ خانه دلم روشن از ياد توست ؛

اما کاش ... کاش اين خانه را ديگر از

 عطر نفسهايت محروم باقی نگذاری .کاش ديگر ....

ماه به خورشيد رسيد ؛ اما من به تو  هنوز ..... آه  

امشب به ياد تو و برای تو دست به دامان مونس شيرين کلام خويش بردم .

 او نيز فقط از تو می گويد ..

 فقط از تو

 

مدامم مست می دارد ؛ نسيم جعد گيسويت

                              خرابم می کند هر دم ؛ فريب  چشم جادويت

پس از چندين شکيبايی‌؛ شبی يارب توان ديدن

                               که شمع ديده افروزيم  در  محراب ابرويت  ؟؟

زهی همت که حافظ راست کز دنيی و عقبی

                                نيامد هيچ در چشمش ؛ بجز خاک سر کويت

 

روحت شاد ای خواجوی من ؛ چه خوش از دلم آگهی ؛ چه خوش از دلم نقل ميکنی .

تو نيستي كه ببيني                                             چگونه عطر تو ؛ در عمق لحظه ها جاري است                                             چگونه عكس تو ؛ در برق شيشه ها ؛ پيداست                                              چگونه جاي تو ؛ در جان زندگي سبز است                                                          تمام گنجشكان                                                           كه درنبودن تو                                                        مرا به باد ملامت گرفته اند                                                         ترا به نام صدا مي كنند                                                    تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است                                                             طنين شعر نگاه تو درترانه من                                                        تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد                                                              نسيم روح تو در باغ بي جوانه من                                                          چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگر                                                         هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير                                                                    به چشم همزدني                                                          ميان آن همه صورت ؛ ترا شناخته ام                                                                         به خواب مي ماند                                                                     تنها به خواب مي ماند                                                               چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند                                                                    تو نيستي كه ببيني                                                                       چگونه با ديوار                                                         به مهرباني يك دوست ؛ از تو مي گويم                                                            تو نيستي كه ببيني چگونه از ديوار                                                                        جواب مي شنوم                                                              تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو                                                              به روي هرچه در اين خانه ست                                                            غبار سربي اندوه بال گسترده است                                                            تو نيستي كه ببيني دل رميده من                                                         بجز تو ؛ ياد همه چيز را رهاكرده است                                                                        غروب هاي غريب                                                                         در اين رواق نياز                                                                    پرنده ساكت و غمگين                                                                      ستاره بيمار است                                                                      دو چشم خسته من                                                                        در اين اميد عبث                                                    دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است                                                                      تو نيستي كه ببيني

دل زارم بنشین، به کنارم بنشین

بنشین ای گل،

به کنارم بنشین، دل زارم بنشین

سوز دل می دانی،

بنشین تا بنشانی، آتــــش دل را ...

یکنفس مرو که جز غم، همنفس ندارم

یار کس مشو که من هم، جز تو کس نـدارم

ای پری بنه به یک سو، ناز و دلفریبی

تـــا نصیبی از تــو یابد، جـــــان بی نصیبی

ماه من به دامنم بنشین، کز غمت ستاره بارم

شکوه ها ز دوریت هر شب، با مه و ستاره دارم

من چه باشم؛ بسته بندت،

نیمه جانی صید کمندت،

آرزومندت

از غمت چون ابر بهارم،

ای به از گلهای بهاری،

روی دلبندت

ای شمع طرب

سوزم همه شب

بنشین که شود طی

شب تارم بنشین، به کنارم بنشین

مرو مرو که بی تابم من، درون آتش و آبم من

دامنم ز اشک غم تر باشد

خارم ای گل ، بستر باشد

بیا بیا که نوشم جامی، ستانم از دهانت کامی

طره تو بوسه باران سازم

گه جان یابم، گه جان بازم

مه فتنه گرم، بنشین به برم،

چون ز دلداری، آمدی باری

تا به پایت جان

بسپارم بنشین، دل زارم بنشین ...

رهی معیری